GOAT و کوچینگ؛ وقتی کوچک بودن، تعریف تو از تواناییات را تعیین نمیکند

گاهی قبل از اینکه فرصتی برای نشان دادن تواناییمان پیدا کنیم، دیگران درباره ما تصمیم گرفتهاند.
«برای این کار زیادی کوچک است.»
«در این سطح دوام نمیآورد.»
«اینجا جای او نیست.»
انیمیشن GOAT دقیقاً از همین نقطه شروع میشود.
داستان درباره Will، یک بز کوچک با رویاهای بزرگ است که فرصتی استثنایی پیدا میکند تا وارد دنیای حرفهای ورزش roarball شود؛ ورزشی سریع، فیزیکی و رقابتی که توسط حیوانات بزرگ، قدرتمند و باتجربه اداره میشود.
Will از همان ابتدا با یک مسئله روشن روبهروست:
دیگران او را بهاندازه کافی جدی نمیگیرند.
اما از نگاه کوچینگ، سؤال جذابتر این است:
وقتی دیگران درباره ظرفیت ما تصمیم گرفتهاند، آیا ما هم همان تعریف را درباره خودمان میپذیریم؟
I Swear و کوچینگ؛ وقتی پذیرش خود، نقطه آغاز رشد میشود

گاهی سختترین مانع رشد، خودِ محدودیت نیست؛ تصویری است که دیگران از آن محدودیت ساختهاند.
فیلم I Swear داستان واقعی John Davidson را روایت میکند؛ مردی که از نوجوانی با سندرم تورت زندگی کرده و در دورهای رشد کرده است که شناخت عمومی نسبت به این وضعیت بسیار محدودتر از امروز بود.
این فیلم بیش از آنکه صرفاً درباره یک تشخیص باشد، درباره هویت، قضاوت اجتماعی، پذیرش خود و پیدا کردن مسیری برای ادامهدادن است.
از نگاه کوچینگ، I Swear میتواند ما را با یک سؤال مهم روبهرو کند:
چه مقدار از محدودیتهایی که درباره خودمان باور کردهایم، واقعاً متعلق به ماست و چه مقدار از نگاه دیگران وارد تعریف ما از خودمان شده است؟
Beast Games و کوچینگ؛ وقتی فشار، رقابت و انتخاب شخصیت واقعی ما را آشکار میکنند

Beast Games در ظاهر یک مسابقه بزرگ و پرهیجان است.
هزار شرکتکننده وارد مجموعهای از چالشهای فیزیکی و ذهنی میشوند و برای یک جایزه چندمیلیوندلاری رقابت میکنند. فصل نخست این برنامه با حضور Jimmy Donaldson یا MrBeast ساخته شد و در Prime Video منتشر شد. طبق معرفی رسمی Prime Video، ۱۰۰۰ شرکتکننده برای جایزه ۵ میلیون دلاری رقابت میکنند و در طول مسیر، جوایز بزرگ دیگری هم مطرح میشود.
اما اگر با عینک کوچینگ نگاه کنیم، Beast Games فقط درباره بردن پول نیست.
این برنامه تبدیل میشود به یک آزمایش بزرگ درباره:
تصمیمگیری زیر فشار، اعتماد، همکاری، رقابت، ریسک، انگیزه، ذهنیت کمبود و تابآوری بعد از شکست.